Zamknij

Nerwus - jak żyć z nerwowym człowiekiem?

24.02.2021
Aktualizacja: 24.02.2021 17:24
Jak żyć z nerwusem?
fot. Shutterstock

Nerwus, inaczej nerwowy człowiek, to ktoś, kto szybko wpada w gniew i furię. Dookoła można spotkać pełno takich ludzi, nawet jeśli nie ujawniają swoich skłonności od razu. Jak żyć z nerwusem i z nim rozmawiać?

Gniew i złość to naturalne emocje. Nerwus jednak odczuwa je częściej i intensywniej do tego stopnia, że ich nie kontroluje. Niestety, odbija się to na jego otoczeniu i utrudnia funkcjonowanie w jego towarzystwie.  

Zobacz także: Niektórzy mają naprawdę wybuchowe charaktery. Te 4 znaki zodiaku są najbardziej kłótliwe

Kim jest nerwus? 

Nerwus to osoba, która szybko i często wpada w złość, gniew. Bardzo łatwo ją zdenerwować i doprowadzić do wybuchu. Według osoby mającej problem z kontrolowaniem gniewu, jej reakcje są adekwatne do sytuacji, choć w rzeczywistości są mocno przesadzone.  

Za nerwusów uważano głównie mężczyzn, jednak problem z odczuwaniem nadmiernego gniewu mają również kobiety. Doświadczają go też dzieci i nastolatki. Nerwusa określa się również mianem furiata lub choleryka.  

Gniew jest efektem nagromadzenia się negatywnych emocji wynikających z trudnych doświadczeń, niezaspokojonych potrzeb oraz dużej emocjonalności. Choleryk bądź furiat nie zna innego sposobu na wyznaczenie swoich granic, komunikowania problemów i jest to jedyna znana forma asertywności. 

Powody odczuwania gniewu nie są jednak usprawiedliwieniem dla wybuchowego charakteru. Osoba, która nie kontroluje gniewu, powinna skorzystać z pomocy profesjonalnego terapeuty. Nerwowość może być wynikiem zaburzeń emocjonalnych. 

Zobacz także: Te znaki zodiaku potrafią grać na emocjach! Jak kłamie każdy z nich?

Jak rozpoznać nerwusa?  

Istnieje wiele sygnałów, które pokażą ci, że masz do czynienia z nerwusem. Zachowania, na które powinieneś zwrócić uwagę, to: 

  • Częste negocjacje i sprzeciw - pierwszą reakcją na prośby lub polecenia jest sprzeciw. Zanim podejmie się wykonania danej czynności, często negocjuje. Może to być w sytuacjach, gdy musi np. wynieść śmieci i to już powoduje konflikt. 
  • Zmienność nastroju - osoby, które nie panują nad gniewem, nie kontrolują również innych emocji. Szybko przechodzą z jednego stanu do drugiego. 
  • Łatwo daje się wyprowadzić z równowagi - nawet drobiazgi doprowadzają do wybuchu.  
  • Trudność w prowadzeniu dyskusji - rozmowy przybierają bardzo emocjonalne, nieadekwatne do sytuacji tony. Partnerowi trudno jest się uspokoić. 
  • Rzucanie słów na wiatr - w złości partner często wypowiada słowa, których żałuje. Często przeprasza, ale nie zmienia swojego postępowania. 

Zobacz także: Po czym poznać, że partner czuje się przytłoczony w związku? 6 znaków, że związek go przerasta

Nerwowy partner - dlaczego wychodzisz za nerwusa? 

Wynika to z tego, że cholerycy nie okazują przez długi czas agresji wobec partnerki lub partnera. Żona lub mąż początkowo nie wywołują takiego gniewu. Z czasem, gdy pojawia się rutyna, problemy i szara codzienność, nerwus nie wytrzymuje. Wiele osób dopiero po czasie orientuje się, że druga strona ma problem z kontrolowaniem gniewu.  

Partnerzy żyjący z nerwusami wierzą, że są w stanie pomóc drugiej stronie w poskromieniu gniewu. Czują taki obowiązek lub chęć, ale wymaga to niestety poświęcenia z ich strony. 

Zobacz także: Po czym poznać, że jest się zakochanym? Oto najważniejsze "symptomy"

Życie z nerwusem - porady  

Chcąc żyć w związku z nerwową osobą, należy uzbroić się w cierpliwość. Częstym problemem w małżeństwie z nerwusem jest uleganie emocjom, co tylko zaognia konflikty. Trzeba zatem działać strategiczne i wtedy poskromienie złości jest możliwe. 

Jak radzić sobie z nerwusem? 

  • Opanowanie - w trakcie spięcia nie należy się przekrzykiwać, unikać tej samej retoryki, jaką stosuje partner oraz unikać wybuchu. Nerwus, który nie czuje bodźców z drugiej strony, wyładowuje się i można z nim wtedy porozmawiać. 
  • Odwracanie uwagi - jeśli powodem konfliktu jest jakaś błahostka, warto skierować rozmowę na inne, neutralne tory. 
  • Unikać oskarżeń - w trakcie kłótni lepiej jest unikać oskarżeń, żalu i wyrzutów, nawet jeśli druga strona to robi. Działają one jak oliwa na ogień. Generalnie problemów nie należy omawiać w momencie, gdy wrze. 
  • Wyznaczenie granic - jest to właściwie najbardziej podstawowa zasada współżycia z nerwusem. Będąc w związku z tak nerwową osobą, trzeba liczyć się z wybuchami złości, ale nie wolno godzić się na wszystko. Każdy ma swoją granicę, której przekroczenie powoduje masę konsekwencji. By ich uniknąć, należy zakomunikować partnerowi, że nie godzisz się na jego zarzuty, uwagi i oskarżenia. Słowem: nie pozwolisz na to, by wmówił ci, że ponosisz odpowiedzialność za każdy problem. 

Zobacz także: Najbardziej wrażliwe znaki zodiaku. Inni czasem ich nie rozumieją

Jak rozmawiać z nerwowym mężem lub żoną? 

Można odnieść wrażenie, że życie z nerwowym człowiekiem przypomina obchodzenie się z jajkiem. W pewnym sensie tak jest. 

Zdarzają się jednak sytuacje, gdy pewien problem trzeba omówić. Z góry wiadomo, że wywoła to gniew, jednak pewnych spraw nie można omijać, należy je konfrontować. 

O czym pamiętać rozmawiając z nerwusem? 

  • Wyjaśnij cel rozmowy. 
  • Wypowiadaj się konkretnie i rzeczowo. 
  • Wskaż kiedy rozmowa osiągnie skutek, by nie wywołać uczucia drążenia tematu. 
  • Aktywnie słuchaj. 
  • Wykaż się empatią. 

Prostota w komunikacji może okazać się kluczem do utrzymania relacji z nerwusem. 

Zobacz także: Życie po rozwodzie - jak krok po kroku poukładać wszystko na nowo?

Życie z nerwusem - kiedy należy uciekać? 

Płomienne uczucie, zobowiązania i nawet największe starania nie zawsze są w stanie utrzymać związku. Jeśli powyższe porady nie przynoszą poprawy relacji - należy uciekać. 

Nerwowy człowiek często narzuca swoją wolę drugiej stronie oraz zrzuca na nią odpowiedzialność za problemy. Ktoś, kto tak postępuje i nie jest w stanie dostosować się do zasad, nie szanuje ani nie liczy się z uczuciami żony bądź męża, nie będzie odpowiednim partnerem do wspólnego życia. 

Jakie są konsekwencje życia z nerwusem? Najczęściej jest to depresja i nerwica, niskie poczucie własnej wartości. Pojawia się bezradność, która nie pozwala się bronić, rozwiązywać problemów ani uciec.